وَ قَالَ ( علیه السلام ) : بِکَثْرَةِ الصَّمْتِ تَکُونُ الْهَیْبَةُ .
امام علیه السلام فرموده است: به خاموشی بسیار هیبت و بزرگی پدید آید (زیرا خاموشی نشانه عقل و خردمندی است).
وَ بِالنَّصَفَةِ یَکْثُرُ الْمُوَاصِلُونَ .
و به انصاف و برابری پیوستگان و دوستان بسیار گردند (هر که انصاف پیشه کند مردم به او پیوسته و همراه شوند).
وَ بِالْإِفْضَالِ تَعْظُمُ الْأَقْدَارُ .
و با نیکی کردن منزلتها بزرگ گردد (زیرا هر کس احسان کننده را ارجمند می نگرد).
وَ بِالتَّوَاضُعِ تَتِمُّ النِّعْمَةُ .
و با فروتنی نعمت تمام می شود (خدا هر که را نعمت داد و او با مردم فروتنی نمود سپاسگزاری کرده و سزاوار نعمت بسیار می گردد، یا اگر شخص به کسی نعمت رساند و با او فروتنی نماید نعمت را تمام کرده) .
وَ بِاحْتِمَالِ الْمُؤَنِ یَجِبُ السُّؤْدُدُ.
و با تحمل رنجها و سختیها (ی مردم) بزرگی واجب و لازم می شود (زیرا شخص اگر از سختیها و رنجها تنگدل نگشت بزرگی و مهتری یابد و شایسته سروری گردد.
وَ بِالسِّیرَةِ الْعَادِلَةِ یُقْهَرُ الْمُنَاوِئُ .
و با رفتار خوب و پسندیده دشمن شکست می خورد (زیرا مردم به او روآورده دشمن را تنها می گذارند، یا با رفتار پسندیده دشمن مغلوب می شود) .
وَ بِالْحِلْمِ عَنِ السَّفِیهِ تَکْثُرُ الْأَنْصَارُ عَلَیْهِ.
و با حلم و بردباری از سفیه و کم خرد یاوران او بسیار گردند (زیرا مردم او را بر اثر حلم و بردباریش کمک می نمایند، و همین معنی در فرمایش یکصد و نود و هفت گذشت).