وَ قَالَ ( علیه السلام ) : إِنْ کُنْتَ کَاذِباً فَضَرَبَکَ اللَّهُ بِهَا بَیْضَاءَ لَامِعَةً لَا تُوَارِیهَا الْعِمَامَةُ.
امام علیه السلام فرمود: اگر دروغ بگوئی خدا به تو سفیدی رخشانی بزند که عمامه و دستار آن را نپوشاند (سفیدی در روی تو افتد که عمامه آن را از نظر مردم نتواند پنهان نماید.
یعنی البرص فأصاب أنسا هذا الداء فیما بعد فی وجهه فکان لا یرى إلا مبرقعا .
(سیّد رضىّ «علیه الرّحمة» فرماید:) مراد از آن سفیدى برص و پیسى است که پس از آن این درد در روى انس هویدا گردید و او (از شرمندگى) دیده نمى شد مگر با روبند.
