وَ قَالَ ( علیه السلام ) : مَعَاشِرَ النَّاسِ اتَّقُوا اللَّهَ فَکَمْ مِنْ مُؤَمِّلٍ مَا لَا یَبْلُغُهُ وَ بَانٍ مَا لَا یَسْکُنُهُ وَ جَامِعٍ مَا سَوْفَ یَتْرُکُهُ وَ لَعَلَّهُ مِنْ بَاطِلٍ جَمَعَهُ وَ مِنْ حَقٍّ مَنَعَهُ أَصَابَهُ حَرَاماً وَ احْتَمَلَ بِهِ آثَاماً .

امام علیه السلام فرموده است: ای گروه مردم، از خدا بترسید (به دنیا و کالای آن دل مبندید) چه بسا کسی که امید دارد به چیزی که به آن نمی رسد، و می سازد ساختمانی را که در آن ساکن نمی گردد، و گرد می آورد دارائی که به زودی آن را رها میکند، و شاید آن را از (راه) نادرستی گرد آورده، و از حق جلوگیری نموده (یعنی) از راه حرام به آن رسیده، و به سبب آن زیر بار گناهان رفته.

فَبَاءَ بِوِزْرِهِ وَ قَدِمَ عَلَى رَبِّهِ آسِفاً لَاهِفاً قَدْ ( خَسِرَ الدُّنْیا وَ الْآخِرَةَ ذلِکَ هُوَ الْخُسْرانُ الْمُبِینُ) .

پس (در قیامت) با بار گران آن باز مى گردد و در پیشگاه پروردگارش (هنگام حساب و وارسى) با حسرت و اندوه بیاید و (چنین کس چنانکه در قرآن کریم س 22 ى 11-است: خَسِرَ الدُّنْیا وَ الْآخِرَةَ ذلِکَ هُوَ الْخُسْرانُ الْمُبِینُ یعنى) در دنیا و آخرت زیانکار است (امّا زیان دنیایى او آنست که هنوز بهره اى نبرده مرگ او را ربوده و زیان اخروىّ او آنکه در دنیا کارى نکرده که بر اثر آن نیکبختى جاوید بهره او گردد) و زیان او زیانى است که (بر همه) آشکار مى باشد.