وَ قَالَ ( علیه السلام ) : فَرَضَ اللَّهُ الْإِیمَانَ تَطْهِیراً مِنَ الشِّرْکِ .
امام علیه السلام فرموده است: خداوند واجب گردانید ایمان را به جهت پاک کردن (دلهای بندگانش) از شرک.
وَ الصَّلَاةَ تَنْزِیهاً عَنِ الْکِبْرِ .
و واجب گردانید نماز را به جهت منزه بودن از کبر و سرکشی.
وَ الزَّکَاةَ تَسْبِیباً لِلرِّزْقِ .
و واجب نمود زکوه را برای وسیله بودن روزی (فقراء) .
وَ الصِّیَامَ ابْتِلَاءً لِإِخْلَاصِ الْخَلْقِ .
و روزه را براى آزمایش اخلاص مردم،
وَ الْحَجَّ تَقْوِیَةً لِلدِّینِ .
و حجّ (به مکّه رفتن) را براى قوّت یافتن دین (چون بر اثر گرد آمدن طوائف مختلفه عظمت و بزرگى اسلام آشکار مى گردد)
وَ الْجِهَادَ عِزّاً لِلْإِسْلَامِ .
و جهاد را براى ارجمندى اسلام (و شکست دادن کفّار)
وَ الْأَمْرَ بِالْمَعْرُوفِ مَصْلَحَةً لِلْعَوَامِّ .
و امر بمعروف (فرمان دادن بکار پسندیده) را براى اصلاح عوامّ (و سوق دادن آنان براه سعادت و نیکبختى)
وَ النَّهْیَ عَنِ الْمُنْکَرِ رَدْعاً لِلسُّفَهَاءِ .
و نهى از منکر (باز داشتن از کار ناشایسته) را براى جلوگیرى (معاصى و گناهان) از کم خردان،
وَ صِلَةَ الرَّحِمِ مَنْمَاةً لِلْعَدَدِ .
و صله رحم (پیوند به خویشان) را براى زیاده شدن عدد (ایشان، چون در پیوند خویشان با هم عدد انصار و یاورانشان بسیار گردد).
وَ الْقِصَاصَ حَقْناً لِلدِّمَاءِ .
و قصاص (کشتن کشنده یا زخم زدن زخم زننده) را براى محفوظ بودن خونها،
وَ إِقَامَةَ الْحُدُودِ إِعْظَاماً لِلْمَحَارِمِ .
و برپا داشتن حدود (انجام دادن کیفرهایى که مثلا براى مى گسار و روزه خوار و زناکار مقرّر گشته) را براى اهمیّت دادن بحرامها و نهى شده ها،
وَ تَرْکَ شُرْبِ الْخَمْرِ تَحْصِیناً لِلْعَقْلِ .
و نیاشامیدن شراب را براى محفوظ داشتن خرد (از فساد و بدى)
وَ مُجَانَبَةَ السَّرِقَةِ إِیجَاباً لِلْعِفَّةِ .
و دورى از دزدى را براى بکار داشتن پاکدامنى (از دست درازى بمال مردم)
وَ تَرْکَ الزِّنَى تَحْصِیناً لِلنَّسَبِ .
و زنا نکردن را براى درست ماندن نسب و خویشى (چون زنا نسب را مشتبه سازد و باعث اختلال نظام عالم شود)
وَ تَرْکَ اللِّوَاطِ تَکْثِیراً لِلنَّسْلِ .
و ترک لواط را براى بسیار شدن نسل و فرزندان،
وَ الشَّهَادَاتِ اسْتِظْهَاراً عَلَى الْمُجَاحَدَاتِ .
و شهادتها را براى کمک خواستن بر انکار شده ها (تا بر اثر انکار حقوق کسى پایمال نشود)
وَ تَرْکَ الْکَذِبِ تَشْرِیفاً لِلصِّدْقِ .
و دروغ نگفتن را براى نمایان ساختن بزرگى راستى (که آسایش مردم وابسته به آنست)
وَ السَّلَامَ أَمَاناً مِنَ الْمَخَاوِفِ .
و سلام و درود (بر یکدیگر) را براى ایمنى و آسودگى از جاهاى ترس (چون مراد از سلام علیکم آنست که بین من و شما زد و خوردى نیست بلکه صلح و آشتى است)
وَ الْإِمَامَةَ نِظَاماً لِلْأُمَّةِ .
و امامت و پیشوایى را براى نظم و آرامش (کارهاى) مردم (زیرا امام و پیشواى توانا ستمگر را از ستمگرى باز داشته و حقّ مظلوم و ستمکشیده را بستاند و کارها نظم و آرامش گیرد)
وَ الطَّاعَةَ تَعْظِیماً لِلْإِمَامَةِ.
و طاعت و پیروى (از امام) را براى بزرگ شمردن (مقام) امامت (چون از امامت بهره اى نمى رسد مگر به پیروى مردم از او).