وَ قَالَ ( علیه السلام ) : إِنَّ الطَّمَعَ مُورِدٌ غَیْرُ مُصْدِرٍ وَ ضَامِنٌ غَیْرُ وَفِیٍّ .
امام علیه السلام فرموده است: طمع (آدمی را) بر سر آب می آورد بی آنکه (او را سیراب کرده) باز گرداند (هر که به آن گرفتار شود تباه گشته رهائی نیابد) و ضامن است بی آنکه (به عهد و پیمان خود) وفا کند.
وَ رُبَّمَا شَرِقَ شَارِبُ الْمَاءِ قَبْلَ رِیِّهِ .
و بسا آشامنده که پیش از سیراب شدن گلوگیر شود (بسا آزمند که در راه به دست آوردن مطلوب پیش از رسیدن به آن و بهره بردن تباه گردد) .
وَ کُلَّمَا عَظُمَ قَدْرُ الشَّیْءِ الْمُتَنَافَسِ فِیهِ عَظُمَتِ الرَّزِیَّةُ لِفَقْدِهِ .
و هر چند منزلت چیزی که به آن رغبت می شود افزون باشد اندوه نیافتن و بدست نیاوردن آن بسیار گردد.
وَ الْأَمَانِیُّ تُعْمِی أَعْیُنَ الْبَصَائِرِ.
و آرزوها دیده های بینائیها را کور می نماید.
وَ الْحَظُّ یَأْتِی مَنْ لَا یَأْتِیهِ.
و نصیب و بهره (مقدر) می آید پیش کسی که به سوی آن نمی آید (بهره مقدر خواهد رسید هر چند در طلب آن کوشش نداشته و آرزومند آن نباشند).