وَ قَالَ ( علیه السلام ) : یَأْتِی عَلَى النَّاسِ زَمَانٌ لَا یَبْقَى فِیهِمْ مِنَ الْقُرْآنِ إِلَّا رَسْمُهُ وَ مِنَ الْإِسْلَامِ إِلَّا اسْمُهُ.

امام علیه السلام فرموده است: می آید بر مردم روزگاری که به جا نمی ماند در ایشان از قرآن مگر نشانه ای (نوشتن و خواندن بی اندیشه در معانی و حقایق آن) و از اسلام مگر نامی (گفتن شهادتین بی عمل نمودن به احکام آن) .

وَ مَسَاجِدُهُمْ یَوْمَئِذٍ عَامِرَةٌ مِنَ الْبِنَاءِ خَرَابٌ مِنَ الْهُدَى سُکَّانُهَا وَ عُمَّارُهَا شَرُّ أَهْلِ الْأَرْضِ.

در آنروز مسجدهاشان از جهت ساختمان (و زینت و آرایش) آباد است و از جهت هدایت و رستگارى ویران (چون پرهیزکار و هدایت کننده در آنها یافت نمى شود) ساکنان و آباد کنندگان آنها (کسانیکه در مسجدها گرد مى آیند) بدترین اهل زمین هستند) .

مِنْهُمْ تَخْرُجُ الْفِتْنَةُ وَ إِلَیْهِمْ تَأْوِی الْخَطِیئَةُ یَرُدُّونَ مَنْ شَدَّ عَنْهَا فِیهَا وَ یَسُوقُونَ مَنْ تَأَخَّرَ عَنْهَا إِلَیْهَا یَقُولُ اللَّهُ سُبْحَانَهُ فَبِی حَلَفْتُ لَأَبْعَثَنَّ عَلَى أُولَئِکَ فِتْنَةً أَتْرُکُ الْحَلِیمَ فِیهَا حَیْرَانَ.

(زیرا) از آنها فتنه و تباهکارى بیرون آید و در آنها معصیت و گناه جا گیرد، بر مى گردانند در آن فتنه هر که را که از آن کناره گیرد، و بسوى آن مى برند هر که را از آن مانده است، خداوند سبحان مى فرماید: بحقّ خودم قسم یاد کرده ام که فتنه و تباهکارى را بر آن مردم بر انگیزم طورى که بردبار خردمند در (رهائى از) آن سرگردان ماند، و محقّقا (آنچه را که فرموده) بجا مى آورد.

وَ قَدْ فَعَلَ وَ نَحْنُ نَسْتَقِیلُ اللَّهَ عَثْرَةَ الْغَفْلَةِ .

و ما از خدا گذشت از لغزش غفلت و بیخبرى را درخواست مى نماییم (تا مانند فتنه جویان بکیفر جاوید گرفتار نشویم).