وَ قَالَ ( علیه السلام ) : مَتَى أَشْفِی غَیْظِی إِذَا غَضِبْتُ أَ حِینَ أَعْجِزُ عَنِ الِانْتِقَامِ فَیُقَالُ لِی لَوْ صَبَرْتَ أَمْ حِینَ أَقْدِرُ عَلَیْهِ فَیُقَالُ لِی لَوْ عَفَوْتَ.

امام علیه السلام می فرمود: کی خشم خود را بهبودی دهم (فرو نشانم) هر گاه غضب کرده ترشرو شدم؟ آیا هنگامی که از انتقام و کیفر نمودن ناتوان باشم و به من بگویند اگر شکیبائی مینمودی (تا توانا میشدی سزاوار بود)؟ یا هنگامی که بر انتقام توانا باشم و به من بگویند اگر می بخشیدی (شایسته بود، به هر حال فرونشاندن ستوده است چه شخص توانا باشد و چه ناتوان).