أَ تَأْمُرُونِّی أَنْ أَطْلُبَ النَّصْرَ بِالْجَوْرِ فِیمَنْ وُلِّیتُ عَلَیْهِ وَ اللَّهِ لَا أَطُورُ بِهِ مَا سَمَرَ سَمِیرٌ وَ مَا أَمَّ نَجْمٌ فِی السَّمَاءِ نَجْماً .
آیا دستور مى دهید مرا که یارى بطلبم بظلم و ستم بر کسیکه زمامدار او شده ام (بسنّت پیغمبر اکرم رفتار نکرده به زیر دستان ستم روا داشته خود را مشمول خشم پروردگار گردانم) سوگند بخدا این کار را نمىکنم مادامى که شب و روز دهر مختلف و ستارهاى در آسمان (با قوّه جاذبه) ستارهاى را قصد مى نماید (هرگز چنین نخواهم کرد).
و لَوْ کانَ الْمَالُ لِی لَسَوَّیْتُ بَیْنَهُمْ فَکیْفَ وَ إِنَّمَا الْمَالُ مَالُ اللَّهِ .
اگر بیت المال مال شخص من هم بود آنرا بالسّویّه میان مسلمانان تقسیم مى نمودم، پس چگونه (یکى را بر دیگرى امتیاز دهم) و حال آنکه مال خدا است (و زیر دستان و مستمندان جیره خوار او هستند).
ثُمَّ قَالَ ( علیه السلام )أَلَا وَ إِنَّ إِعْطَاءَ الْمَالِ فِی غَیْرِ حَقِّهِ تَبْذِیرٌ وَ إِسْرَافٌ وَ هُوَ یَرْفَعُ صَاحِبَهُ فِی الدُّنْیَا وَ یَضَعُهُ فِی الْآخِرَةِ وَ یُکْرِمُهُ فِی النَّاسِ وَ یُهِینُهُ عِنْدَ اللَّهِ.
پس حضرت علیه السّلام (در مفاسد بخشیدن بیت المال بغیر مستحقّ) فرمود: آگاه باشید که بخشیدن مال بغیر مستحقّ ناروا و اسراف است (خداوند سبحان در قرآن کریم س 17 ى 26 فرموده: وَ لا تُبَذِّرْ تَبْذِیراً ى 27 إِنَّ الْمُبَذِّرِینَ کانُوا إِخْوانَ الشَّیاطِینِ یعنى اسراف مکن و مال خود را در غیر رضاى خدا پراکنده مساز، زیرا اسراف کنندگان برادران و یاران دیوان هستند) و دادن مال بغیر مستحقّ دهنده اشرار در دنیا (بر حسب ظاهر) بلند مرتبه مىگرداند (گیرنده در پیش او براى خوش آمد اظهار کوچکى و فروتنى مى نماید) و در آخرت او را پائین مىآورد (پست مى سازد چون بیچارگى و عذاب همیشگى را در بر دارد) و در میان مردم او را گرامى داشته و در نزد خدا خوارش مىنماید (زیرا ارجمند نزد حقّ تعالى کسى است که بدستور او رفتار نماید).
وَ لَمْ یَضَعِ امْرُؤٌ مَالَهُ فِی غَیْرِ حَقِّهِ وَ لَا عِنْدَ غَیْرِ أَهْلِهِ إِلَّا حَرَمَهُ اللَّهُ شُکرَهُمْ وَ کانَ لِغَیْرِهِ وُدُّهُمْ فَإِنْ زَلَّتْ بِهِ النَّعْلُ یَوْماً فَاحْتَاجَ إِلَى مَعُونَتِهِمْ فَشَرُّ خَدين وَ اَلاَْمُ خَليل.
و هیچ مردى مالش را بیجا صرف نکرد و بغیر مستحقّ نداد مگر آنکه خداوند او را از سپاسگزارى ایشان باز داشت و دوستى آنان براى غیر او بود، پس اگر روزى نعل (کفش) او بلغزد (پیش آمد بدى براى او رخ دهد) و بیارى و همراهیشان نیازمند باشد آنها بدترین یار و سرزنش کننده ترین دوست مى باشند.