أَیُّهَا النَّاسُ مَنْ عَرَفَ مِنْ أَخِیهِ وَثِیقَةَ دِینٍ وَ سَدَادَ طَرِیقٍ فَلَا یَسْمَعَنَّ فِیهِ أَقَاوِیلَ الرِّجَالِ .

اى مردم، هر که برادر (هم کیش) خود را شناخت و دانست که در دین (اعتقادات) محکم و استوار است و در گفتار و کردار در راه راست قدم مى ‏نهد، نباید گفتار (بد گوئى) مردم را در باره او گوش بدهد.

أَمَا إِنَّهُ قَدْ یَرْمِی الرَّامِی وَ تُخْطِئُ السِّهَامُ وَ یُحِیلُ الْکلَامُ وَ بَاطِلُ ذَلِک یَبُورُ وَ اللَّهُ سَمِیعٌ وَ شَهِیدٌ .

آگاه باشید (اثر زیان کلام از زیان تیر سختتر و بیشتر است، زیرا) گاهى تیر انداز تیر مى ‏اندازد و تیرها بخطاء مى ‏رود، و (لیکن) کلام بى ‏اثر نمى ‏ماند (اگر چه دروغ باشد) و باطل و نادرست آن (اگر چه) از بین مى‏ رود، و (لیکن گناه آن از براى گوینده باقى و برقرار است، زیرا) خداوند (گفتار را) شنوا و گواه است.

أَمَا إِنَّهُ لَیْسَ بَیْنَ الْحَقِّ وَ الْبَاطِلِ إِلَّا أَرْبَعُ أَصَابِعَفسُئل (علیه السلام) عن معنى قوله هذا فجمع أصابعه و وضعها بین أذنه و عینه ، ثم قال.

آگاه باشید میان حقّ و باطل (فاصله ‏اى) نیست مگر (بقدر) چهار انگشت. معنى این فرمایش را از امام علیه السّلام پرسیدند، حضرت (در پاسخ) انگشتهاى خود را بهم چسبانده بین گوش و چشمش نهاد، پس از آن فرمود.

الْبَاطِلُ أَنْ تَقُولَ سَمِعْتُ وَ الْحَقُّ أَنْ تَقُولَ رَأَیْتُ.

باطل و نادرست آنست که بگوئى شنیدم، و حقّ و درست آنست که بگوئى دیدم (بنا بر این مؤمن نباید در عیب هم کیشان به گفتار شخص فاسق و مردم بد گو اگر چه راست بگویند اعتماد نموده بمجرّد شنیدن پیش از دیدن زبان به افشاء آن گشاید).