وَ لَیْسَ لِوَاضِعِ الْمَعْرُوفِ فِی غَیْرِ حَقِّهِ وَ عِنْدَ غَیْرِ أَهْلِهِ مِنَ الْحَظِّ فِیمَا أَتَى إِلَّا مَحْمَدَةُ اللِّئَامِ وَ ثَنَاءُ الْأَشْرَارِ وَ مَقَالَةُ الْجُهَّالَ مَا دَامَ مُنْعِماً عَلَیْهِمْ مَا أَجْوَدَ یَدَهُ وَ هُوَ عَنْ ذَاتِ اللَّهِ بِخَیْلٌ.
براى کسی که در غیر راه حقّ احسان کند و بغیر مستحقّ ببخشد از آنچه بخشیده حظّ و بهره اى نیست مگر تمجید و ستودن مردم فرومایه و بد کار و گفتار نادانان در باره او مادامى که بایشان بخشش مى نماید، چه بسیار جواد و بخشنده است و حال آنکه (در حقیقت جودى نکرده، بلکه مال خود را تلف و اسراف نموده، و) در راه خدا بخل ورزیده است (و مالش را بیجا و در غیر رضاى حقّ صرف کرده و چنین شخصى از یاران شیطان است، چنانکه در شرح سخن صد و بیست و ششم باین نکته اشاره شد) .
فَمَنْ آتَاهُ اللَّهُ مَالًا فَلْیَصِلْ بِهِ الْقَرَابَةَ وَ لْیُحْسِنْ مِنْهُ الضِّیَافَةَ وَ لْیَفُک بِهِ الْأَسِیرَ وَ الْعَانِیَ وَ لْیُعْطِ مِنْهُ الْفَقِیرَ وَ الْغَارِمَ وَ لْیَصْبِرْ نَفْسَهُ عَلَى الْحُقُوقِ وَ النَّوَائِبِ ابْتِغَاءَ الثَّوَابِ .
پس بکسی که خداوند ثروتى عطاء فرموده، باید با آن مال خویشان را کمک و یارى کند، و از آن مال (آشنایان را) مهمانى شایسته نماید (بهر کس مناسب حال خودش) و با اسیر و گرفتار را رهائى بخشد، و از آن به درویش و وام دار عطاء کند، و باید شکیبائى ورزد بر اداى حقوق (واجبه مانند زکوة و مستحبّه مانند صدقات) و دفع حوادث و پیش آمدها، و اینها را براى بدست آوردن ثواب و پاداش الهى بنماید (نه از روى ریاء و خود نمائى) .
فَإِنَّ فَوْزاً بِهَذِهِ الْخِصَالِ شَرَفُ مَکارِمِ الدُّنْیَا وَ دَرْک فَضَائِلِ الْآخِرَةِ إِنْ شَاءَ اللَّهُ.
پس پیروزمند شدن باین بخشش ها (که بیان شد) در دنیا باعث بزرگ شدن و خوشنام بودن و نیکى، و در آخرت وسیله رسیدن بدرجات عالیه است، اگر خدا بخواهد.