أَیَّتُهَا النُّفُوسُ الْمُخْتَلِفَةُ وَ الْقُلُوبُ الْمُتَشَتِّتَةُ الشَّاهِدَةُ أَبْدَانُهُمْ وَ الْغَائِبَةُ عَنْهُمْ عُقُولُهُمْ أَظْأَرُکمْ عَلَى الْحَقِّ وَ أَنْتُمْ تَنْفِرُونَ عَنْهُ نُفُورَ الْمِعْزَى مِنْ وَعْوَعَةِ الْأَسَدِ.
اى مردم گوناگون داراى دلهاى پراکنده که (با هم متّفق نبوده) بدنهاشان حاضر و عقل هاشان از آنها پنهان است، با مهربانى تمام شما را بطرف حقّ سوق مى دهم و از آن رم مى کنید مانند رم کردن بز از آواز شیر.
هَیْهَاتَ أَنْ أَطْلَعَ بِکمْ سَرَارَ الْعَدْلِ أَوْ أُقِیمَ اعْوِجَاجَ الْحَقِّ .
چه بسیار مشکل است که بکمک شما عدل پنهان را آشکار سازم یا حقّى که (گمراه کنندگان) کج نمودهاند راست گردانم.
اللَّهُمَّ إِنَّک تَعْلَمُ أَنَّهُ لَمْ یَکنِ الَّذِی کانَ مِنَّا مُنَافَسَةً فِی سُلْطَانٍ وَ لَا الْتِمَاسَ شَیْءٍ مِنْ فُضُولِ الْحُطَامِ وَ لَکنْ لِنَرِدَ الْمَعَالِمَ مِنْ دِینِک وَ نُظْهِرَ الْإِصْلَاحَ فِی بِلَادِک فَیَأْمَنَ الْمَظْلُومُونَ مِنْ عِبَادِک وَ تُقَامَ الْمُعَطَّلَةُ مِنْ حُدُودِک.
بار خدایا تو آگاهى آنچه از ما صادر شده (جنگها و زد و خوردها) ص408نه براى میل و رغبت در سلطنت و خلافت بوده و نه براى بدست آوردن چیزى از متاع دنیا، بلکه براى این بود که (چون فتنه و فساد در شهرها شیوع یافت و ظلم و ستم بر مردم وارد گشت و حلال و حرام تغییر کرد خواستیم) آثار دین ترا (که تغییر یافته بود) باز گردانیم، و در شهرهاى تو اصلاح و آسایش را برقرار نماییم تا بندگان ستم کشیده ات در امن و آسودگى بوده و احکام تو که ضائع مانده جارى گردد.
اللَّهُمَّ إِنِّی أَوَّلُ مَنْ أَنَابَ وَ سَمِعَ وَ أَجَابَ لَمْ یَسْبِقْنِی إِلَّا رَسُولُ اللَّهِ (صلى الله علیه وآله) بِالصَّلَاةِ .
بار خدایا من نخستین کسى هستم که بحقّ رسیده و آنرا شنیده و پذیرفته است، هیچ کس بر من به نماز پیشى نگرفت مگر رسول خدا، صلّى اللَّه علیه و آله، (اوّلین کسی که دعوت پیغمبر اکرم را پذیرفته اسلام آورد و با آن حضرت نماز خواند من بودم، و کسیکه در بدایت امر براى انجام دستور خدا و رضاى او اسلام آورد، در آخر عمر براى ریاست و کالاى دنیا خونریزى نمى نماید).
وَ قَدْ عَلِمْتُمْ أَنَّهُ لَا یَنْبَغِی أَنْ یَکونَ الْوَالِی عَلَى الْفُرُوجِ وَ الدِّمَاءِ وَ الْمَغَانِمِ وَ الْأَحْکامِ وَ إِمَامَةِ الْمُسْلِمِینَ الْبَخِیلُ فَتَکونَ فِی أَمْوَالِهِمْ نَهْمَتُهُ وَ لَا الْجَاهِلُ فَیُضِلَّهُمْ بِجَهْلِهِ وَ لَا الْجَافِی فَیَقْطَعَهُمْ بِجَفَائِهِ وَ لَا الْحَائِفُ لِلدُّوَلِ فَیَتَّخِذَ قَوْماً دُونَ قَوْمٍ وَ لَا الْمُرْتَشِی فِی الْحُکمِ فَیَذْهَبَ بِالْحُقُوقِ وَ یَقِفَ بِهَا دُونَ الْمَقَاطِعِ وَ لَا الْمُعَطِّلُ لِلسُّنَّةِ فَیُهْلِک الْأُمَّةَ.
و شما (از رویّه خلفاى پیش از من) دانستید که سزاوار نیست حاکم و فرمانده بر ناموس و خونهاى مردم و غنیمتها و احکام اسلام و امامت بر مسلمین بخیل باشد تا براى جمع مال ایشان حرص بزند، و نه جاهل تا بر اثر نادانى خود آنها را گمراه گرداند، و نه ستمگر تا بظلم و جور آنان را مستأصل و پریشان نماید، و نه ترسنده از تغییر ایّام تا با گروهى همراهى کرده دیگرى را خوار سازد (یار توانگران و به مستمندان بى اعتناء باشد) و نه رشوه گیر در حکم (که مالى گرفته حقّى را باطل یا باطلى را حقّ گرداند) تا حقوق مردم را از بین برده حکم شرع را بیان ننماید، و نه رفتار نکننده به سنّت و طریقه پیغمبر اکرم باشد تا امّت او را هلاک و تباه سازد.