أَیُّهَا الغافلون غَیْرُ الْمَغْفُولِ عَنْهُمْ وَ التَّارِکونَ الْمَأْخُوذُ مِنْهُمْ مَا لِی أَرَاکمْ عَنِ اللَّهِ ذَاهِبِینَ وَ إِلَى غَیْرِهِ رَاغِبِینَ .
آهاى کسانیکه (از قیامت و حساب و باز پرسى) غافل بوده و از ایشان غافل نیستند (چون گفتار و کردار در صحیفه اعمال بدون کم و زیاد ضبط میشود، پس از خواب غفلت بیدار شده عمر خود را بیهوده بسر نرسانید) و اى کسانی که (بر اثر فریب دنیا اوامر و نواهى خداوند سبحان را) رها کرده و (بزودى دارائى و زینت و آرایش دنیا و آنچه بآن دل بسته اند) از ایشان خواهند گرفت، چگونه است که شما را مى بینم از خدا دورى گزیده و رو بغیر او آورده دوستى نمودهاید.
کأَنَّکمْ نَعَمٌ أَرَاحَ بِهَا سَائِمٌ إِلَى مَرْعًى وَبِیٍّ وَ مَشْرَبٍ دَوِیٍّ وَ إِنَّمَا هِیَ کالْمَعْلُوفَةِ لِلْمُدَى لَا تَعْرِفُ مَا ذَا یُرَادُ بِهَا إِذَا أُحْسِنَ إِلَیْهَا تَحْسَبُ یَوْمَهَا دَهْرَهَا وَ شِبَعَهَا أَمْرَهَا .
شما مانند چهار پایانید که چوپان آنها را برده است بطرف چراگاه و با آمیز و آبشخور درد انگیز (نمى دانند آنها را به کجا مى برند) که چون گوسفندى مانند که آنها را بجهت آماده کردن براى کاردها (سر بریدن) علف مى دهند، نمى داند چه خیالى برایش دارند که با آن نیکوئى کرده پرورشش مى دهند، روزش را روزگار و کارش را سیر شدن مى پندارد (از پایان کار غافل بوده نظرى جز بروز حاضر و مقصودى جز خوردن ندارد، در صورتی که صاحبش را از فربه نمودن آن مقصود دیگرى است، و چوپان نفس امّاره شما را به چراگاه دنیاى پر از درد و گرفتارى برده و به زینت و آرایش نابود شدنى آن فریفته از عاقبت کار بىخبر، مى پندارید همیشه در اینجا خواهید ماند).
وَ اللَّهِ لَوْ شِئْتُ أَنْ أُخْبِرَ کلَّ رَجُلٍ مِنْکمْ بِمَخْرَجِهِ وَ مَوْلِجِهِ وَ جَمِیعِ شَأْنِهِ لَفَعَلْتُ وَ لَکنْ أَخَافُ أَنْ تَکفُرُوا فِیَّ بِرَسُولِ اللَّهِ (صلى الله علیه وآله).
سوگند بخدا اگر بخواهم خبر دهم هر مردى از شما را که از کجا آمده و به کجا مى رود و جمیع احوال او را بیان کنم مى توانم، ولى مى ترسم در باره من به رسول خدا، صلّى اللَّه علیه و آله کافر شوید (مرا بر او برتر دانید با اینکه من آنچه از گذشته و آینده و حال خبر دهم از آن حضرت آموختهام).
أَلَا وَ إِنِّی مُفْضِیهِ إِلَى الْخَاصَّةِ مِمَّنْ یُؤْمَنُ ذَلِک مِنْهُ وَ الَّذِی بَعَثَهُ بِالْحَقِّ وَ اصْطَفَاهُ عَلَى الْخَلْقِ مَا أَنْطِقُ إِلَّا صَادِقاً .
آگاه باشید من بخواصّ اصحاب خود که کفر و غلوّ در او راه نخواهد یافت این اخبار را خواهم رساند، و سوگند بخدا که پیغمبر اکرم را بحقّ و راستى فرستاده و او را بر خلائق برگزیده (این سخن را) نمى گویم مگر براستى.
وَلقَدْ عَهِدَ إِلَیَّ بِذَلِک کلِّهِ وَ بِمَهْلِک مَنْ یَهْلِک وَ مَنْجَى مَنْ یَنْجُو وَ مَآلِ هَذَا الْأَمْرِ وَ مَا أَبْقَى شَیْئاً یَمُرُّ عَلَى رَأْسِی إِلَّا أَفْرَغَهُ فِی أُذُنَیَّ وَ أَفْضَى بِهِ إِلَیَّ .
و آن حضرت همه این اخبار و تباه شدن آنکه هلاک مى گردد (بعذاب گرفتار می شود) و رهائى آنکه نجات مى یابد (جایش بهشت خواهد بود) و عاقبت امر خلافت را بمن خبر داده است، و چیزى باقى نگذاشته که بر سرم بگذرد مگر آنکه آنرا در دو گوشم فرو برده و بمن رسانیده (خلاصه مرا به گذشته و حال و آینده خبر داده است).
أَیُّهَا النَّاسُ إِنِّی وَ اللَّهِ مَا أَحُثُّکمْ عَلَى طَاعَةٍ إِلَّا وَ أَسْبِقُکمْ إِلَیْهَا وَ لَا أَنْهَاکمْ عَنْ مَعْصِیَةٍ إِلَّا وَ أَتَنَاهَى قَبْلَکمْ عَنْهَا.
اى مردم، سوگند بخدا شما را به طاعتى ترغیب نمى کنم مگر آنکه بآن از شما پیشى مى گیرم و شما را از معصیتى منع نمى کنم مگر آنکه پیش از شما از آن باز مى ایستم (زیرا امر بمعروف بعد از انجام آن و نهى از منکرپیش از مبادرت بآن تأثیر و سودش در دلها بیشتر و بهتر است از امر بمعروف و نهى از منکر نمودن کسیکه کردارش بر خلاف گفتار باشد، علاوه بر آنکه امام علیه السّلام چنین کسی را در خطبه صد و بیست و نهم لعن فرموده).