وَ لَقَدْ أَحْسَنْتُ جِوَارَکمْ وَ أَحَطْتُ بِجُهْدِی مِنْ وَرَائِکمْ وَ أَعْتَقْتُکمْ مِنْ رِبَقِ الذُّلِّ وَ حَلَقِ الضَّیْمِ .

من براى شما معاشر و همنشین نیکوئى بودم که به کوشش خود شما را از پشت سر حفظ نمودم (از تباهکاریها و پیشآمدهاى آینده شما را آگاه کردم تا خود را بآنها گرفتار ننمائید) و شما را از ریسمانهاى ذلّت و خوارى و حلقه ‏هاى ظلم و ستم (و بیچاره بودن) رهائى دادم.

شُکراً مِنِّی لِلْبِرِّ الْقَلِیلِ وَ إِطْرَاقاً عَمَّا أَدْرَکهُ الْبَصَرُ وَ شَهِدَهُ الْبَدَنُ مِنَ الْمُنْکرِ الْکثِیرِ .

بجهت سپاسگزارى کردنم در مقابل اندک نیکوئى (که از شما هویدا گردید) و بجهت چشم پوشى از کارهاى زشت بسیارى که در حضور من واقع شده و بچشم دیدم (زیرا زمامدار را چاره‏اى نیست مگر احسان به نیکوکاران و عفو و بخشش از بد کرداران).