وَ قَدْ تَوَکلَ اللَّهُ لِأَهْلِ هَذَا الدِّینِ بِإِعْزَازِ الْحَوْزَةِ وَ سَتْرِ الْعَوْرَةِ .

خداوند براى اهل اسلام ضامن شده است که حدود و نواحیشان را حفظ کند،و عورتشان را (چیزی که نباید دشمن بر آن آگاه شود) بپوشاند.

وَ الَّذِی نَصَرَهُمْ وَ هُمْ قَلِیلٌ لَا یَنْتَصِرُونَ وَ مَنَعَهُمْ وَ هُمْ قَلِیلٌ لَا یَمْتَنِعُونَ حَیٌّ لَا یَمُوتُ .

و آن خداوندى که آنها را یارى کرد در زمانی که اندک بودند و نمى‏ توانستند (از دشمن) انتقام بکشند، و آنها را از مغلوب شدن بازداشت در حالتى که کم بودند و توانائى دفاع (از خود) نداشتند (خداوندى که در صدر اسلام مسلمانان را با اینکه مانند امروز داراى جمعیّت بیشمار و قدرت و توانائى نبودند یارى کرد، اکنون هم یارى خواهد فرمود، زیرا) زنده است و هرگز نمى‏میرد (پس در کارزار حاضر مشو، زیرا) .

إِنَّک مَتَى تَسِرْ إِلَى هَذَا الْعَدُوِّ بِنَفْسِک فَتَلْقَهُمْ فَتُنْکبْ لَا تَکنْ لِلْمُسْلِمِینَ کانِفَةٌ دُونَ أَقْصَى بِلَادِهِمْ لَیْسَ بَعْدَک مَرْجِعٌ یَرْجِعُونَ إِلَیْهِ .

تو خود اگر بسوى این دشمن (قیصر روم و لشگریانش) روانه شوى و در ملاقات با ایشان (پس از زد و خورد) مغلوب گردى براى مسلمانان شهرهاى دور دست و سر حدّها پناهى نمى‏ ماند، بعد از تو مرجعى نیست که (براى جلوگیرى از فتنه و فساد) به آنجا مراجعه نمایند.

فَابْعَثْ إِلَیْهِمْ رَجُلًا مِحْرَباً وَ احْفِزْ مَعَهُ أَهْلَ الْبَلَاءِ وَ النَّصِیحَةِ فَإِنْ أَظْهَرَ اللَّهُ فَذَاک مَا تُحِبُّ وَ إِنْ تَکنِ الْأُخْرَى کنْتَ رِدْءاً لِلنَّاسِ وَ مَثَابَةً لِلْمُسْلِمِینَ.

پس (مصلحت در اینست که تو در اینجا بمانى و بجاى خود) مرد جنگ دیده و دلیرى بسوى ایشان بفرست، و به همراهى او روانه کن کسانى را که طاقت بلاء و سختى جنگ داشته و پند و اندرز را بپذیرند، پس اگر خداوند (او را) غالب گردانید همان است که میل دارى و اگر واقعه دیگرى پیش آید تو یار و پناه مسلمانان خواهى بود (مى‏ توانى دوباره لشگرى فراهم ساخته بجنگ ایشان بفرستى).